Dairy Farmer Faces Government Mandate Crisis

We lopen hier altijd met plezier in de stal.

Op dit moment. Ik.

Het is niet in woorden uit te drukken wat ze hier nou aan, wat ze hier aandoen.

We hebben gewoon een normaal

gezinsbedrijf, familiebedrijf.

Koeien lopen 's zomers in de wei. Op een op op op een een, een, een

duurzame manier produceren wij onze melk hier.

Met onze koeien, met ons gezin.

Sinds vorige week dinsdag hebben we een gesprek gehad met de

provincie. Misschien ochtend dat ik in de melkstal

sta, dat ik niet sta te

janken. Ik wil niet zielig doen. We ben niet zielig, maar ze maken je

kapot.

Dat we twee derde van onze veestapel binnen zes maanden moeten inkrimpen.

Zo niet, hebben we een dwangsom hier liggen van €

117.000 per drie maand,

terwijl wij niks fout hebben gedaan. Het is geeft gewoon aan.

Het is. De overheid heeft de fout gemaakt

en ze leggen het gewoon nou bij ons neer en wij moeten twee derde van onze

veestapel terwijl we alles volgens de wet gedaan hebben, alles.

Die kinderen, die hebben het gewoon in de gaten.

Het is

zaterdag, zei de zoontje naar die ik ik had het niet

meer.

Ik zeg nog:

papa, je huilt.

Ik zeg nee, het valt wel mee.

Waarom nou? Omdat anderen vinden dat wij onze koeien

weg moeten doen.

Hoe kun je dit nou uitleggen? Het is toch niet uit te leggen aan niemand.

Wij wij zetten alles op alles in om dit ook juridisch.

En

dan gaan we er tegenin om tegen deze strijd.

Maar waarschijnlijk gaan we dit juridisch gaan wij dit.

Op dit moment gaan we dat niet redden.

Als wij dan in een half jaar niet twee derde van onze veestapel weg hebben,

hebben

we die dwangsom hier liggen.

Dat kunnen wij ons kunnen wij ons niet veroorloven.

En met twee derde van de veestapel kunnen wij hier ons bedrijf niet meer rond

zetten. Dus het is gewoon einde verhaal.