د کور خراب وضعیت او د ماشومانو لوږه او ناروغۍ

نه کلکیل لرم، نه دروازه لرم، نه شتم لرم، دغه می بس دغه

نږدې که پرېږی، د پرېښوۍ دغه مو د کور سامان دې وره، دا یی شتولې وی دی.

دی نه دی. ور چې می دی ور شتولې، زه ته وای بخښه سر

کاضه ما د فقه

هغږی. بخاری یوه ده، نه دوه بخاری،

نه م فروشته اج شده، نه م ابله کاجی شده.

دغه ماشومان می څلور شپی، پنځه شپی، دس شپی، پس سر په سر نه،

بس دغه شیان يوشپې برالیږی چې ورځی مو دی تو.

دغه گوره دغه گوره، د ماشومان دغه کور.

په ول لګر د کورنیو شپې ګرزي.

برګين، بشريان، په نيکولې چې غاړه جوګوده.

دغه د کم عمر د مونږه د لړ کې د هغو چې دی په شنداني

په دغه پيدېدنو سره، ني په تړلو پيدېدي، ني د شپې په

خله کېدو، په پورته کېدو، په کټه کېدو پيدېدي.

ني په مرټياو، په لوږه پيدېدي، نه دا په دادی د مریضي،

په تډيا ته تورې غاړه چې د مرګ ته وي دي راته، د

چېلي سره تم مرګ ته وي دي. د ستانه خبرې، د نورو

مختلفو مریضي سره تم مرګ ته وي دي.

مولا کار باخ ويني دلته چې م شورم دی، په دښورم کې.

ابس دغه شورم دی برګين دی، دا موټرانه د ښځو دی، بس تا ودا بل

ودا بل د ښځو دی. ابس دی په زړې

زړې ژنیښه، ابس دغه مو ښخوالی نه بره، دغه ښخوالی کوبل.

پني نو چې اوس زه داسې په دغه ناتون که په دانه ناناتو چې د

ډېر سریا به پر مارا چې دا چې دا داسې یا به

وځي، داسې په وه چې لوړې بیارمانې یې ښکلي، بیا ما نه

کولې چې زه دونه دغه تمیزه نه ورته

وي.