Ervaringen in satanische kringen en een uitnodiging voor kinderoffers

De meester daarvan hadden een luciferiaans geloof.

En dan kan iedereen zeggen ja, geloof bestaat niet en God bestaat niet. Alle bestaat niet.

Nou, voor die mensen was het de waarheid en de werkelijkheid.

Hun dienden dus iets onstoffelijks. Hun dienden wat zij noemden Lucifer.

En ik kwam dus ook in die kringen. Alleen ik lachte erom, want het waren voor mij gewoon klanten.

Dus ik kwam in wat ze noemden satans kerken.

Ik wou zeggen dit. We hebben het nu over het satanisme.

Ja, oké. Ik kwam dus in satans kerken, maar ik kwam zeg maar op route.

Even langs, even buurten en daar was dan op dat moment een heilige mis.

Hun heilige soort mis. En dat was met blote vrouwen en wat drank en dit en dat.

En ik vond het alleen maar leuk.

Ik hechtte weinig of geen geloof aan hun geloof.

Of ik was er eigenlijk niet eens van overtuigd dat het überhaupt allemaal wel bestond.

Het was meer een schouwspel voor jou. Ja, ik.

Ik zag gewoon de donkerte en de slechtheid en de diepte daarvan zit in de mens zelf.

Ja, ik koppelde het nog niet zo, maar ook die kringen verkeerde ik dus in.

Omdat dat als gast zeg maar. Omdat ik vond het allemaal wel leuk.

Al die blote vrouwen en al al die dingetjes die daar speelden.

Het was het vrije leven.

Maar er kwam een moment, toen werd ik dus uitgenodigd.

Daarom vertel ik dit ook om mee te gaan doen aan offers in het buitenland.

Dat was het breekpunt.

Kinderen. Oké. Dat werd je gevraagd. Ja, ik kon het niet.

Pff.