Father's Plea for Justice After Son's Death
بد و روت،
پدر جاویدنام
سپهر چکی هستم.
از جانباختگان
18 دی 1404
در خیابان پیروزی، خیابان نبرد،
سر کوچه نانکلی،
جوون بیست و پنج ساله من جونش رو از دست داد
و
خدمت آقای رئیس جمهور، آقای پزشکیان عرض کنم که
شما که رفتی سازمان ملل
و
بچه‌های ما رو مورد تهمت
آشوبگر، اغتشاشگر،
تروریست
و مسلح
عنوان می‌کنین بر طبق چه مدارک و چه اسنادی شما این
ارائه اون رو فرمودین؟ من
به عنوان شاکی، به عنوان کسی که از این قضیه
دل خونی دارم از رئیس پلیس تهران، از رئیس آگاهی تهران
تقاضامندم که
تمام
دوربین‌های اون منطقه رو بیان چک کنن ببینن اون شب، اون ساعت، ساعت
نه و بیست دقیقه بچه من با گلوله جنگی از ارتفاع
بالا تیر می‌خوره.
تو سینه بچه زده بودن.
بیان تحقیق کنن ببینن آیا بچه من مسلح بوده، اغتشاشگر بوده،
شاید ما خبر نداشتیم. شاید بچه‌مون اسلحه دستش
بوده ولی مطمئناً نبوده آقای پزشکیان.
اگر بچه‌های ما اغتشاشگر و تروریست بودن
پس چرا هر روز میان به ما میگن بیاید شهید اعلام کنید؟
چرا هی میگن بیایید شـ-- بچه‌تون شهید شده؟
و
آقای امام حسین
می‌فرمایند که
حرف حق رو بزن هر چقدر هم که به ضررت باشه.
مگه شما اهل محضر بلاغه نیستی آقای پزشکیان؟
چه دستاوردی داشتی شما جز اینکه رفتی بچه‌های ما رو
تو سازمان ملل پشت میکروفن گفتی اینا تروریست بودن، اینا
اسلحه داشتن، چه-- دستاوردت چی بود آقای پزشکیان؟
ولی دستاورد من پدر سپهر
در جنگ‌هایی که گذشته
خصوصاً جنگ‌های اخیر،
تو شرکت نفت برای توزیع بنزین بودیم ما، با
تریلی
تمام این بچه‌های شرکت نفت
زیر بمبارون، زیر موشک بارون،
تو بغل اون میلیون‌ها لیتر بنزین داشتن کار انجام
میدادن و خدمات‌رسانی به تمام مردم ایران می‌کردیم ما.
بعد من حقم اینه بچه‌م کشته بشه و اسم تروریست هم روش بذارید.
شما چه دستاوردی داری آقای پزشکیان؟
بچه‌های ما، مردم ما دارن دغ می‌کنند از دست کاراتون.
دارن دغ می‌کنند.
ای کاش مسئولین جمهوری اسلامی، ای کاش آقای
رئیس جمهور،
کسانی که بچه‌هاتون همه در خارج از کشور-- خود
نماینده تو مجلس داره میگه پنج هزار و خرده‌ای از
بچه‌های مسئولین مملکت تو اروپا و آمریکا همه هم دو،
دو ملیت و همه هم
خارج از کشور زندگی می‌کنن و بعضیاشون واقعاً به ملت
ایران دهن‌کجی می‌کنن.
دیگه اسم نمی‌برم من کیا و کیا.
ولی ای کاش تو پادگان دوکوهه اندیمشک مسئولین
سری می‌زدید سال 66
و جمله
شهید حاج ابراهیم همت، فرمانده لشکر بیست و هفت رو تو
ذهن خودتون خطور می‌کردین که فرمودن اگر پست و مقام
ماندنی بود، مطمئن باش به شما نمی‌رسید.
پس اینقدر به پست و مقامتون تکیه نکنید و دل
ما خانواده جاویدنام‌ها، خانواده‌های کشته شده رو
اینقدر سیاه و خون نکنید.
ای کاش چند تا از مسئولین این مملکت استعفا میدادن به خاطر این قضیه.
در هر کشوری که بود قطعاً مسئولینشون یا
دغ می‌کردن یا استعفا میدادن.
بچه‌های ما تروریست نبودن، گل‌هایی بودن که پرپر
شدن و فقط هم به خاطر
سیاست‌های غلط اقتصادی شما بودن. بدرود.
End of transcript · 492 words
