کاترین ۵۲ ساله: کار می‌کنم اما نمی‌توانم با حقوقم زندگی کنم
من کاترین هستم، ۵۲ سالمه و دیگه خسته شدم.
هر طور دلتون می‌خواد رفتار کنید، این ویدئو رو هر جور می‌خواید بگیرید، من فقط می‌خوام
بگم که از کار کردن مثل دیوونه‌ها خسته شدم و دیگه نمی‌تونم زندگی کنم.
صبح که بیدار می‌شم، خوشحالی، شب که برمی‌گردم خونه، دیره، فقط
وقت دارم دوش بگیرم، غذا بخورم و برم بخوابم تا دوباره برگردم سر کار.
در اصل، خیلی هم خوبه، اینه زندگی و اگر کار می‌کنم، برای اینه که بتونم
خرید کنم، بتونم یه چیزی برای بچه‌هام بخرم، بتونم قسط‌هام رو بدم،
بیمه‌هام، برق‌م و این بنزین لعنتی رو.
بهم بگید، چطوری قراره این کار رو بکنیم؟ شما خسته نشدید از این‌که ما رو مثل شما
ما رو کم‌کم زجر بدین تا بمیریم؟ شما باید خجالت بکشید، تو کشور حقوق
بشر، ما برده‌ایم، هیچ کاری از دستمون برنمیاد، من دیگه طاقت ندارم، الان
دیگه طاقت ندارم، برای چی؟ بهم بگید، من می‌مونم خونه، کار نمی‌کنم،
این‌جوری بهتره، شاید این‌طوری بیشتر بهمون احترام بذارن، هیچ اشکالی هم نداره.
چیکار کنیم؟ وقتی شما اون بالا، اونایی که ما رو حکومت می‌کنن، اصلاً براتون مهم نیست
که ما چی می‌کشیم، می‌خواید یه کمک‌هزینه کوچیک بذارید برای کمک به انرژی، ولی من اون کمک‌هزینه‌تون رو نمی‌خوام،
من چیزی که می‌خوام اینه که بتونم از حقوقم زندگی کنم، از کارم زندگی کنم، اینه چیزی که من
می‌خوام، زندگی کنم، بتونم برم مغازه، خرید کنم بدون این‌که با خودم بگم این تنها باریه که ما…
عراق، چون ما دیگه برنمی‌گردیم اون‌جا، مخصوصاً نه، الان عید پاکه، من حتی نمی‌تونم
یه تخم‌مرغ شکلاتی برای نوه‌م بخرم یا هر چیز دیگه‌ای، چون گرونه، ما نمی‌تونیم
هیچ کاری بکنیم، خب، فقط من نیستم، خیلی‌هامون این‌جوری‌ایم، تنها راهی که بتونم بگم
خسته شدم، این بود که این سگ‌جون ویدئو رو بسازم، در حالی که اصلاً سبک من نیست، من
معمولاً آدم شادی‌ام، معمولاً همیشه با لبخندم، الان دیگه لبخند ندارم، من
دیگه لبخند ندارم، دیگه حوصله‌ی این لبخند لعنتی رو ندارم، لبخند برای چی، می‌تونیم بدونیم برای چی،
من می‌خوام به کارم افتخار کنم، می‌خوام به بچه‌هام نشون بدم که زندگی همینه، که باید…
به خودشان افتخار کنند، اما خب چطور می‌خواهید آن‌ها به این برسند که بخواهند کاری بکنند در حالی که
حتی خودشان هم هیچ کاری از دستشان برنمی‌آید، آینده‌ای ندارند دیگر،
من کاترین هستم، ۵۲ سالم است و خسته شده‌ام.
End of transcript · 382 words · machine translated
Transcribed and translated with TranslateMom. Paste any video link to get subtitles and a transcript in your language.
Original transcript (French)
Je m'appelle Catherine, j'ai 52 ans et j'en ai marre. Vous faites comme vous voulez, prenez cette vidéo comme vous le voulez, je veux juste le dire que j'en ai plein le dos de travailler comme une dingue et ne pas pouvoir vivre. Je me lève le matin, le bonheur, je rentre le soir chez moi, il est tard, j'ai juste le temps de prendre une douche, manger et aller me coucher pour retourner au boulot.
C'est très bien, en soi, c'est la vie et si je travaille, c'est pour pouvoir faire des courses, pour pouvoir payer quelque chose à mes enfants, pour pouvoir payer mes crédits, mes assurances, mon électricité et ce putain de gasoil. Dites-moi, comment on va faire ? Vous n'en avez pas marre de nous essorer comme vous faites, de nous faire crever à petit feu ? Vous devriez avoir honte, le pays des droits
de l'homme, on est des esclaves, on ne peut rien faire, moi je n'en peux plus, là je n'en peux plus, pourquoi faire ? Dites-moi, je vais rester chez moi, pas travailler, c'est mieux comme ça, peut-être qu'on sera plus respecté, pas de problème. Comment on fait ? Pendant que vous, là-haut, ceux qui nous gouvernent, vous n'en avez rien à foutre de nous, on va mettre une petite prime pour aider à l'énergie, mais je n'en veux pas de votre prime,
moi ce que je veux, c'est pouvoir vivre de mon salaire, vivre de mon travail, c'est ça que je veux, vivre, pouvoir aller au magasin, faire des courses sans me dire, c'est la seule fois qu'on ira, parce qu'on ne va pas y retourner, surtout pas, c'est Pâques, là, je ne peux même pas acheter un oeuf au chocolat à mon petit-fils ou quoi que ce soit, parce que ça coûte cher, on ne peut rien faire, voilà, je ne suis pas la seule, on est nombreux comme ça, la seule façon de dire que j'en
avais marre, c'était de faire cette putain de vidéo, alors que ce n'est pas du tout mon style, que je suis plutôt quelqu'un d'enjoué, que plutôt avec le sourire toujours, là, je n'ai pas le sourire, je n'ai plus le sourire, je n'ai plus envie de ce putain de sourire, sourire pourquoi, on peut savoir pourquoi, je veux être fier de mon travail, je veux faire voir à mes enfants que c'est ça la vie, qu'il faut être fier de soi, mais comment voulez-vous qu'ils arrivent à vouloir faire quelque chose alors que
même eux, ils ne peuvent rien, l'avenir, ils n'en ont plus, je m'appelle Catherine, j'ai 52 ans et j'en ai marre.
