Protests by Mothers of the Disappeared

Gözaltında kayıplar öylesine yaygınlaştı ki 1995 Mayıs'ından itibaren

Türkiye tarihinde görülmemiş bir sivil itaatsizlik hareketi başladı.

Yavrumu bulun!

Çocukları gözaltında kaybolan anneler polise, emniyete,

siyasi partilere, meclise, kendilerine yardımcı olabileceklerini düşündükleri her yere gittiler.

Her şeyi denediler ama çocuklarının akıbetini öğrenemediler.

Bütün bunlardan sonra bir umut bir araya geldiler.

Cumartesi günleri Galatasaray Lisesi önünde buluşur oldular.

Benim annem Cumartesi, her bir dilde acı sesi...

Benim annem Cumartesi, elinde solmuş bir resim...

Benim annem Cumartesi, hesap soracak öfkesi...

- Susma, sustukça sıra sana gelecek... - Susma, sustukça sıra sana gelecek...

Ölü ya da diri çocuklarını istiyor, devletten açıkça hesap soruyorlardı.

Onlara Cumartesi Anneleri adı verildi.

Annelerin tek isteği evlatlarının akıbetini öğrenmekti.

Cumhurbaşkanına, Başbakanına... Geri göndersin o...

Devlet hiçbir şey yapmıyordu.

Zira söyleyecek bir şeyi yoktu. Tahammülü ise hiç yoktu.