Mother's Plea for Justice for Son

میخواستم یه چیزی رو بهتون نشون بدم.

یه چیزی.

این، این منم. این سیاوش منه.

این یه مادره که تک و تنها توی خونه‌ش بنر

بچه‌ش رو بالا گرفته برای دادخواهی

خونه به ناحق ریخته‌ی بچه‌ش. اگر تمام

رسانه‌های دنیا

سعی کنن سیاوش و همسال سیاوش رو بایکوت

کنن، ولی من مادر با تمام قدرتم

حتی توی خونم با یه بنر بزرگ از بچه‌م داد

می‌زنم و فقط میگم جاوید نام سیاوش محمودی،

جاوید نام سیاوش نامدار.

این منم که تحت فشارم. این منم که اذیت میشم.

این منم که چهار ساله، چهار ساله

در عذاب دارم به سر می‌برم. این منم،

این بچه‌ی منه.

اگه هر کسی، هر کسی بخواهد اسم و

نام بچه ها برای خودش سوء استفاده کنه، این رو بدونه که

این مادر اینجا نشسته توی خونه‌ش برای بچه‌ش

با بنرش، با بنر عکسش که داره، با

بنر عکسش که تو خونه تو دستش گرفته داره عزاداری

می‌کنه. پس این منم مادر سیاوش که با

بنرش توی خونه‌ش عزاداری می‌کنه، سالگرد می‌گیره،

براش یادبود می‌گیره. جاوید نام سیاوش

نامدار ایران. جاوید نام سیاوش محمودی.

جاوید نام قهرمان شانزده ساله که با

اشتباهات تیر جنگی در خیابون آشفته شد.

خیابون‌هایی که الان، خیابون‌هایی که الان

کاملاً می‌تونید

جریاناتی که تو چهارصد و یک هستش رو کامل در خیابون

ببینید. این منم، مادر سیاوش.