Protests by Mothers of the Disappeared

Gözaltında kayıplar öylesine yaygınlaştı ki

1995 Mayısından itibaren Türkiye tarihinde görülmemiş bir sivil itaatsizlik

hareketi başladı.

Çocukları gözaltında kaybolan anneler, polise, emniyete, siyasi partilere,

meclise kendilerine yardımcı olabileceklerini düşündükleri her yere gittiler.

Her şeyi denediler ama çocuklarının akıbetini öğrenemediler.

Bütün bunlardan sonra bir umut bir araya geldiler.

Cumartesi günleri Galatasaray Lisesi önünde buluşur oldular.

Ölü ya da diri çocuklarını istiyor,

devletten açıkça hesap soruyorlardı.

Onlara Cumartesi anneleri adı verildi.

Annelerin tek isteği evlatlarının akıbetini öğrenmekti.

Devlet hiçbir şey yapmıyordu.

Zira söyleyecek bir şey yoktu. Tahammülü ise hiç yoktu.