Polska i niepodległość: każdy świętuje po swojemu

Niemożliwe, żeby jeden człowiek dodał skrzydeł milionom.

Ale to Polska. Niemożliwe, żeby własnymi rękami odbudować całe miasto.

Ale to Polska. Albo żeby najgorszy tancerz został królem parkietu.

Żeby kawałek taśmy łączył na całe życie.

Żeby człowiek jechał trzysta kilometrów po słoik ogórków.

Niemożliwe, żeby po całym dniu pracy ratować świat.

Żeby ktoś traktował ośmiotysięcznik jak stok narciarski.

Żeby przez sto dwadzieścia trzy lata nie mieć swojego miejsca na mapie.

Ale po co ci mapa, kiedy jesteś stąd? Żeby po pączki stała kilometrowa kolejka.

Ale to Polska i to są te pączki. Tu każdy zna kogoś, kto zna kogoś i może dlatego umiemy robić razem wielkie rzeczy.

Niemożliwe, żeby każdy świętował inaczej.

Ale to Polska. Tutaj każdy świętuje niepodległość po swojemu.