Cultural Insights from Iran's Villages
تو دیزباد بالا، توی همه برکه‌ها و استخراشون یه تیکه چوب می‌ندازن.
چرا؟
چون پروانه‌ها که می‌خوان آب بخورن، زنبورها که می‌خوان آب بخورن، غرق نشن.
تو دیزباد بالا هر سال به بهترین لبخند جایزه می‌دن.
می‌گن تو اگه قشنگ بخندی، فقط حال خودتو خوب نکردی، حال همه کسایی که تو رو می‌بیننم خوب کردی.
دیزباد کجاست؟
دیزباد بین نیشابور و مشهده.
مردم باید بدونن اگر ایران ایران مونده در طول این ۵۸۰۰ سال، به خاطر چنین فرهنگی بوده که هنوز لکه‌هایش وجود داره.
تو همین استان شما، اصفهان، می‌دونی ما یه شهری داریم که ۴۱۱ ساله توش قتلی اتفاق نیفتاده؟
بی‌نظیر در ایران، در خاورمیانه، در آسیا و من هر چی سرچ کردم حتی در جهان
من شهری رو ندیدم که ۴۱۱ سال توش قتلی اتفاق نیفتاده باشه.
این شهر در سرشاخه‌های زاینده‌رود، در مرز بین چهارمحال بختیاری، لرستان و اصفهان قرار گرفته،
در ارتفاع ۲۵۵۰ متری، جایی که ما بهترین رویشگاه بلوطمون رو داریم.
جایی که زیباترین آبشارهای ایران، آبشار پونه‌زار رو اگر بعداً بینندگان این برنامه سرچ کنن،
باورشون نمیشه که این تو استان اصفهانه، تو ایرانه.
طبیعت به روی مردم لبخند می‌زنه.
اسم اون شهر چیه؟
فریدون‌شهر. فریدون‌شهر اصفهان.
این سرزمین ماست. این‌ها فرزندان ابوالحسن خرقانی هستند.
کسانی که می‌گن: «هر که در این سرا درآید، نانش دهید و از ایمانش مپرسید.»
این‌ها فرزندان سهراب سپهری هستند. من یه خانم عشایری رو اونجا دیدم،
اونجایی که بالاترین سرانه آبی رو داره، دیدم به زحمت یه گالن آب برداشته برده داره ظرف‌ها و لباس‌هاشو می‌شوره.
گفتم چرا این‌قدر به خودت زحمت می‌دی خانم؟
این همه آب، چشمه، خب برو کنارش بشور. یه جوابی به من داد، من واقعاً شرمنده شدم.
گفت: «آقای مهندس، من همین‌قدر آب برام کافیه. من چه می‌دونم شاید پایین‌تر یه پرنده‌ای بخواد آب بخوره. چرا باید آبو آلوده کنم؟»
سهراب، بچه همین استان اصفهانه، بچه کاشانه. می‌گه:
«مردمان بالادست، آب را گل نکردند. ما نیز آب را گل نکنیم. چشمه‌هاشان جوشان، گاوهاشان شیرافشان.»
سهراب از کجا یه همچین فرهنگی رو داره میده؟
این یک قدمت چند هزار ساله داره این فرهنگ. این که ما برکت رو مقدم بر سود بدونیم.
تو همون دیزباد بالا تو این ۱۰۰ سال اخیر فقط یه قتل اتفاق افتاده.
در گزیر در هرمزگان همین اتفاق، اصلاً قتلی اتفاق نیفتاده.
End of transcript · 371 words
