Iran's Military Actions Against US Bases

بعد از اصابت‌های مؤثر ایران به مواضع آمریکایی تو جنوب خلیج

فارس، آمریکا تصمیم گرفت بخشی از نیروها و تجهیزاتش

رو به عمق اردن منتقل کنه. این کار هم

فاصله‌شون از ایران رو به بیش از هزار کیلومتر می‌رسوند تا

زمان بیشتری برای هشدار و دفاع داشته باشن، و هم

اون‌ها رو زیر چتر شبکه پدافندی هواپایه‌ی رژیم

صهیونیستی و متحدان منطقه‌ای آمریکا قرار

می‌داد. منطق آمریکا ساده بود: فاصله بیشتر

یعنی زمان پرواز بیشتر و فرصت بالاتر برای

کشف و رهگیری.

البته این تغییر تاکتیک هزینه‌های آمریکا رو هم افزایش

می‌داد، چون هر پایگاه جدید به رادار،

پدافند، موشک رهگیر، نیروی انسانی و

پشتیبانی بیشتری نیاز داشت. اما آمریکا چاره‌ای

جز انتقال نیروها و تجهیزات به اردن نداشت.

با این محاسبه، پایگاه‌های الأزرق، ملک فیصل،

ملک حسین، فرانس حسن، الرکبان،

التنف و اِچ فور برای اجرای این آرایش

جدید انتخاب شدن. حالا دیگه پهپادهای ایرانی

حدود شش ساعت و موشک‌های کروز حدود دو ساعت،

اون هم توی آسمون باز عراق و اردن باید پرواز می‌کردن

تا به هدف برسن. اما میدون جنگ

طبق محاسبه‌های آمریکا پیش نرفت. اگرچه آمریکا

بین ایران و پایگاه‌های خودش توی اردن سه لایه

پدافندی هواپایه ایجاد کرد، اما ایران با شلیک

دقیق ترکیبی از موشک‌ها و پهپادها، این فاصله رو

پشت سر گذاشت و باعث تغییر معادله جنگ شد.

ایران توی چند نوبت این پایگاه‌ها رو هدف قرار داد.

علاوه بر تلفات انسانی که ضربه مهمی به ارتش آمریکا بود،

سوله مهمات نیروهای ویژه ارتش، سازه اسکان نیروهای

نظامی و آشیانه آماده‌سازی جنگنده‌ها مورد

اصابت قرار گرفت.

حمله‌های ما به پایگاه‌های اردن دو دستاورد مهم

داشت. اول اینکه آمریکا رو مجبور کرد تا حمله به

کشورمون رو متوقف کنه و دوم فرسایش

ظرفیت دفاعی و پدافندی آمریکا بود که هر روز

بزرگ‌تر و پرهزینه‌تر میشه.