Emotional Victim Impact Statement

Ik ga tot jou spreken als vader van Marloes

en opa van Romy en ik zou willen dat je me aankijkt.

Dat hoeft de verdachte niet te doen.

Het is een vraag.

Niet dus, oké.

Op 28 september 2023 heb jij op duivelse

barbaarse wijze mijn dochter en kleindochter vermoord.

Afgeslacht.

Letterlijk afgeslacht.

Je hebt je maanden voorbereid op deze barbaarse daad.

En waarom? Omdat Marloes niet wegkeek.

Omdat Marloes mensen niet zwart wit zag.

Omdat Marloes altijd opkwam voor mens en dier.

Marloes, een van de liefste mensen op aarde.

Bij jouw onmenselijke daad heb je niets,

maar dan ook niets over het hoofd gezien.

Zelfs mijn kleindochter, die gewoon de deur opendeed,

heb je niets ontziend in haar borst geschoten.

En alsof dat niet genoeg was, ook nog in haar hoofd. Romy. Romy.

Mijn prachtige kleinkind.

Ze zal nooit meer verliefd worden, kinderen krijgen,

werken en volop genieten van het leven wat ze zo verdiende.

Door jouw daad heb je ook mijn leven verwoest.

Voor jou, voor mij,

heeft jouw leven geen enkele waarde.

Voor mij ben jij de wrakhout van de maatschappij.

Weet je hoe het voelt om in een kamertje

van het mortuarium bij twee kisten te staan?

Met daarin de lichamen van je dochter en je kleindochter.

Te zien hoe de kogelgaten zijn weggesminkt.

Ik vraag me dan ook af hoe jij de rest van

je armzalige leven jezelf in de spiegel kunt aankijken.

Ik heb jou op de uitvaart van Marloes en Romy

de duivel in zijn smerigste gedaante genoemd.

Dat ben je en dat zul je de rest van je leven blijven.

Ik hoop dan ook,

al krijg ik Marloes en Romy niet mee terug,

dat jij nooit meer

in deze samenleving zult rondlopen.

Ik loop nu zelf 64 jaar op deze aarde rond.

Gelukkig heb ik nog nooit haat gekend.

Maar jou haat ik.

Ik haat jou tot in de kleinste vezels van mijn lijf.

Die haat zal nooit meer overgaan.

Nooit meer.

Twee prachtige, lieve mensen weg. Waarom? Om je gelijk te halen?

Heb je dan nooit gedacht hoe het voor ons zou zijn?

Hoe wij nu verder moeten met ons leven?

Verder met het gemis van mijn prachtige dochter en beeldschone kleinkind?

Waarschijnlijk niet. Mijn prachtige, lieve dochter. Een schitterende kleindochter.

Die in de loop van die vreselijke wapens van jou hebben moeten kijken.

In al hun doodsangst.

Gedwongen om in

de loop van jouw vuurwapens te kijken. In het zwarte gat van jouw ziel.

Mijn kleinkind vermoord.

Mijn dochter door zeven kogels doorzeefd.

Sta je daar wel eens bij stil hoe dat is?

De wanhoop van dat zwarte gat van het vuurwapen dat jij vasthield om te moorden.

Door jouw daad heb je ook je eigen leven weggevaagd.

De maximale hypocrisie

is dat je een eetwilde gaat afleggen om mensenlevens te redden.

En er dan drie moedwillig wegneemt.

Ondanks dit hele helse gebeuren moeten wij verder.

En daar zullen wij met de hele familie voor knokken.

Ik wil hoop uitspreken.

Hoop voor ons als familie.

Hoop voor al hun vrienden en vriendinnen.

Hoop voor de directe buren.

Hoop voor alle mensen die hetzelfde lot moeten ondergaan dat ons is beschoren.

Hoop dat men op termijn hiermee leert omgaan.

En dat zij door kunnen met hun leven.

Als laatste wil ik ook hoop uitspreken naar jou.

Eerst dacht ik de enige

straf die mij genoegdoening geeft is helaas uit het wetboek geschrapt.

Want dat is te makkelijk.

Ik hoop nu dat jij heel oud wordt.

En dat je de rest van je zielige leven zult doorbrengen in een of ander instituut

met altijd tralies voor je neus.

Als er zoiets bestaat als de hemel en de hel,

weten wij waar Marloes en Romy zijn.

Op een gouden troon in de hemel.

Als jij ooit je laatste adem uitblaast,

zal de duivel op je wachten.

Omdat hij nog heel wat van jou kan leren.

De namen van Romy en Marloes zullen

elke dag met alle liefde genoemd worden.

Die van jou zal eeuwig vervloekt zijn.