Poetic Tribute to a Loved One

از او بگو به دنیا،

از او که قصه‌ای داشت. او

جشن زندگی بود، سر

بی که بر افراشت. از

اجرت قلوده،

از شر که نی هراسست. از

مادری که او را از خال

می‌شناسست. از او

بگو به دنیا،

ای شاهد غروبان،

این رقص بی‌سرانست، این

داغ پای کوبان.

از او بگو به دنیا.

یادار اگر لغت را

با مرگ می‌خراشی،

تو باز مانده‌ای تا

او را گواه باشی.

میدی که بر مزارش

رقص پدر کدام است؟ این

هلهله عزای نیست،

آیین انتقام

است. از او بگو به

دنیا،

از لحظه‌ای که سر داد.

از او که نیمه جان

بود، در کیسه‌های عکس‌ها.

از او بگو

به دنیا.