Discussion on Media Trust and Responsibility

آصد آسیمان ما اگر بخواهیم انتظایی صحبت نکنیم و منصفانه صحبت کنیم، خب یه نهاده خیلی حساسیه.

نمیتونیم هم با نگاه حزبی بایش برخورد کنیم، هم نگاه خستدی برخورد کنیم، هم نگاه انتظایی برخورد کنیم.

آصد آسیمان توقع خیلی بالا میره، اگر بگیم انتظارات محروم رو برابر کرده نه متاسف کنه،

یه نگاهی در صد آسیمان حاکم شده که میگن ما یه مسئولیت رگل سالتی داریم که مخاتبین خودمون رو اقناع کنیم.

خب بگیم چین دیدگاهی در بعضیها من در صد آسیما دیدم در حالی که صد آسیما رسالتش و مسئولیتش در برابر همه آهد جامعه است.

و اگر شما همه آهد جامعه رو نتونی اقناع کنی، نتونی نیازهای فکرشون رو برابر کنی،

دست به دامن رسانه ها و شبکه هایی میشن که معانط هستند.

ای که دلائل رشد بخی از شبکه های معانط در ایران، اینه که مردم اعتماد خودشون رو به نهاد رسانه مدیلی ایران دست دادن.

من نمیگم همه مردم، من رسانی همشه حرفی نمیزنم.

نه بخش بومجوزوگی از جامعه هستن که هنوز به صد آسیما باور دارن.

اما این مسیر صد آسیما مسیر فراهرستگاری نیست.

صد آسیما باید شبکه های مختلفی دارد.

صد آسیما باید سینه په نداشته باشد.

بتون همه یکشار جامعه رو در دران خودش جا بده.

شما با امروز در دنیای تکنولوژی سر و کاهه دارید.

اجازه ندارید فیلم تویشت تورید کنند میرند.

فیلمو بیرون تورید میکنند.

شما این همه فیلم هایی دارند تورید میشه

و این همه شبکه های فیلم و یوتیوب و دیگران و دیگران دیگران حالان هستند.

آیا اینا فعال نیستن؟

فعال هستند.

اصلا میزان بازید کننده بعد از شبکه های خبری یا شبکه های چیز خانواده با صداستی ما نیست.

به تعبیری من با اون کسی که با رسانه ماشناه هستم

دوستار بچه های صداستی ما هستم

علاقه منده به همه شما هستم

قافیه رو باختن.

اینی که صداستی ما در یه جا مصاری میکنه، تختیه میکنه، خدش میکنه، بسازش تصرف میکنه

این خوب از آزاد اخلاقی تا چهارد شبه هست.

من شعریش رو نمیدونم.

شعری میتونم از آزاد استدلال درست کنم برای خودشو.

هر کسی میتونه یه حرف یه لحاظ شعری بزنید.

ولی به لحاظ معاقی و اخلاقی، این قابل شبه هست.

این رئیس مجلس، رئیس یک قوه هست.

شما نمیتونه مصاری راحت بکنه.

کسی میتونه یه صدای تصمیم میکنه.

من لذا خیلی در خوب و لجا هستم.

خیلی در نگرانی هستم که صداستی ما به کجا داره میره.

و جامعه را به کجا داره میبره.

و اگر ما در صداستی ما سیاتر گذاری های درستی میداشتیم

و صداستی ما همپای عمکت درست دولت

من دولت را مقصود هستیم.

ماجرای حادثه دیمه ها میدونم.

ولی اگر این ها کنار هم یه قرار گرفته بودن، به نظر همین حادث میشنه ایم.

و نظام را به عنوان مطمئن اصطیح قضیه ما نام اطلاع کردن. چرا؟

نظام مظلوم هست.

رهواری مظلوم هست.

چرا شما باید حقایتی میکنید از رهواری مایی بگذارید؟

تا که؟

این ها سوالات یه خود توسط همه های آدم هایی که دلشون میسود جای کشور هستند.