Το Όχι της 28ης Οκτωβρίου και το νόημα της ελληνικής ανδρείας

Σε τι είπε η Ελλάδα όχι;

Θα το πω έτσι το δίλημμα πολύ απλά,

αλλά θέλω

να με συγχωρέσετε για την

απλότητα. Τους είπανε: "Δεν θα πάθετε τίποτα.

Εμείς απλά θα περάσουμε, θα σκοτώσουμε τους άλλους,

εσείς τη βολή σας.

Εσείς ως έθνος, ως

κράτος θα είστε μια χαρά αν μας αφήσετε

να

περάσουμε. Δεν θα σας πειράξουμε, δεν θα πάθετε τίποτα,

οι άλλοι θα την πάθουνε.

Συμφωνείτε;" Κι εμείς είπαμε "Όχι".

Όχι σε τι;

Όχι στην ιδιότευση. Δεν

θα κοιτάξω τη χωρούλα

μου, τη χώρα μου,

εννοώ γνωρίζω ότι Έλλην εστί

φωτεινόν νοός.

Έλλην εστί αυτός που έχει

καταφέρει να κουρδίσει,

να ρυθμίσει τη

νόηση του με βάση το ελ. Τι είναι το ελ; Σύμφωνα με τους αρχαίους, το

πνευματικό φως. Και πείτε μου, το φως γνωρίζει όρια;

Το φως είναι διάχυτο, το φως είναι τα πάντα.

Αυτός που

είναι Έλλην βιώνει την

αρχή των προγόνων μας,

ότι, του Ηρακλείτου,

ότι το ένα εκδηλώνεται στα πάντα και τα

πάντα

είναι ένα και γι' αυτό εκείνη τη στιγμή,

που την εορτάζουμε εθνικά, οι Έλληνες πραγματικά

στάθηκαν στο ύψος του ονόματός τους.

Ταυτιζόμαστε με την ανθρωπότητα,

ταυτιζόμαστε με

ολόκληρη τη γη.

Το μετερίζι μας, το

καρδιοχτύπι μας, η υπόστασή

μας δεν είναι η χωρούλα μου στα όριά της,

είναι ολάκερης της

γης. Και αυτό μου θυμίζει τον Καζαντζάκη.

Αν δεν σωθεί η γη

ετούτης, εγώ φταίω.

Είναι ευθύνη μου

να σωθεί αυτή η γη.

Αυτό ειπώθηκε

την εικοστή ογδόη Οκτωβρίου

που γιορτάζουμε

σήμερα.

Αφήσανε πίσω το εγώ,

αφήσανε πίσω το όστρακο

και ταυτίστηκαν με το πνεύμα του φωτός που

βρίσκεται εγγεγραμμένο πυρηνικά,

σημασιολογικά, γραμματικά

στο όνομά τους. Υπήρξαν Έλληνες, εν

ενεργεία Έλληνες. Έλλην

δεν εστί μόνο ένας πόρος

κάπου στα έγκατα του DNA που κοιμάται.

Έλλην εστί μία υπαρξιακή,

πολιτιστική και πνευματική κατάκτηση

κάθε ανθρώπου ξεχωριστά,

κάθε όντος, αλλά και της κοινωνίας

μας στο σύνολό της. Οι πρόγονοί μας, είτε στην αρχαιότητα

είτε το '40, εξέφρασαν μία γενναιότητα, μία ανδρεία σε

συλλογικό επίπεδο,

γιατί ως κοινωνία είπανε όχι, ως

πολίτευμα είπανε όχι στη σκλαβιά.

Αυτό συνέβη επειδή μέσα στην ψυχή

τους, μας λέει ο Πλάτωνας,

είχαν αναπτύξει συλλογικά,

ατομικά και συλλογικά συνάμα,

την αρετή της ανδρείας στην ψυχή τους.

Ήτανε παλικάρια, παλικάρια στην καθημερινότητά

τους και γι' αυτό το λόγο κατάφεραν

αυτή την παλικαροσύνη,

αν μου επιτρέπετε, να την εκδηλώσουν και μακροσκοπικά.