Het Griekse Nee van 28 oktober en de betekenis van moed
Waartegen zei Griekenland nee?
Ik zal dit dilemma heel eenvoudig stellen,
maar ik wil
dat u mij die eenvoud vergeeft.
Ze zeiden tegen hen: "Er zal u niets overkomen.
Wij trekken gewoon door, we zullen de anderen doden,
u blijft buiten schot.
U zult als natie,
als staat prima af zijn als u ons laat
doortrekken.
We zullen u niet lastigvallen, er zal u niets overkomen,
de anderen zullen het ontgelden.
Akkoord?" En wij zeiden: "Nee."
Nee waartegen?
Nee tegen het zich terugtrekken in het private.
Ik zal niet alleen naar mijn landje kijken,
naar mijn land,
ik bedoel, ik weet dat een Griek iemand is
met een verlichte geest.
Een Griek is iemand die zijn
denken heeft weten af te stemmen,
te regelen op basis van
het el. Wat is het el? Volgens de Ouden is het
het geestelijke licht. En zeg mij, kent licht grenzen?
Licht is alomtegenwoordig, licht is alles.
Wie Griek is,
beleeft het beginsel
van onze voorouders,
dat van Heraclitus,
dat het ene zich in alles openbaart en de
dingen
één zijn en daarom op dat moment,
dat we nationaal vieren, hebben de Grieken werkelijk
hun naam eer aangedaan.
We vereenzelvigen ons met de mensheid,
we vereenzelvigen ons met
de hele aarde.
Onze verschansing,
ons hartkloppen, ons bestaan
is niet mijn kleine landje binnen zijn grenzen,
het is dat van de hele
aarde. En dat doet me aan Kazantzakis denken.
Als deze aarde niet wordt gered,
is het mijn schuld.
Het is mijn verantwoordelijkheid
dat deze aarde wordt gered.
Dat
werd gezegd op achtentwintig
oktober die we
vandaag vieren.
Ze lieten het ego achter,
ze lieten de schelp achter
en vereenzelvigden zich met de geest van het licht die
diep in de kern is ingeschreven,
semantisch, grammaticaal
in hun naam. Ze waren Grieken, in
actieve Grieken. Een Griek
is niet slechts een hulpbron
ergens diep in het slapende DNA.
Een Griek is een existentiële,
culturele en spirituele verworvenheid
van ieder mens afzonderlijk,
van ieder wezen, maar ook van de samenleving
als geheel. Onze voorouders, zowel in de oudheid
als in '40, toonden moed, dapperheid op
collectief niveau,
want als samenleving zeiden ze nee, als
staatsvorm zeiden ze nee tegen slavernij.
Dit gebeurde omdat ze in hun ziel,
zo vertelt Plato ons,
collectief hadden ontwikkeld,
individueel en tegelijk collectief,
de deugd van dapperheid in hun ziel.
Het waren helden, helden in hun dagelijks leven
en daarom slaagden ze erin
deze heldhaftigheid,
als ik dat mag zeggen, ook op grote schaal te tonen.
End of transcript · 416 words · machine translated
Original transcript (Greek)
Σε τι είπε η Ελλάδα όχι; Θα το πω έτσι το δίλημμα πολύ απλά, αλλά θέλω να με συγχωρέσετε για την απλότητα. Τους είπανε: "Δεν θα πάθετε τίποτα.
Εμείς απλά θα περάσουμε, θα σκοτώσουμε τους άλλους, εσείς τη βολή σας. Εσείς ως έθνος, ως κράτος θα είστε μια χαρά αν μας αφήσετε να
περάσουμε. Δεν θα σας πειράξουμε, δεν θα πάθετε τίποτα, οι άλλοι θα την πάθουνε. Συμφωνείτε;" Κι εμείς είπαμε "Όχι". Όχι σε τι; Όχι στην ιδιότευση. Δεν
θα κοιτάξω τη χωρούλα μου, τη χώρα μου, εννοώ γνωρίζω ότι Έλλην εστί φωτεινόν νοός. Έλλην εστί αυτός που έχει
καταφέρει να κουρδίσει, να ρυθμίσει τη νόηση του με βάση το ελ. Τι είναι το ελ; Σύμφωνα με τους αρχαίους, το πνευματικό φως. Και πείτε μου, το φως γνωρίζει όρια; Το φως είναι διάχυτο, το φως είναι τα πάντα.
Αυτός που είναι Έλλην βιώνει την αρχή των προγόνων μας, ότι, του Ηρακλείτου, ότι το ένα εκδηλώνεται στα πάντα και τα
πάντα είναι ένα και γι' αυτό εκείνη τη στιγμή, που την εορτάζουμε εθνικά, οι Έλληνες πραγματικά στάθηκαν στο ύψος του ονόματός τους. Ταυτιζόμαστε με την ανθρωπότητα,
ταυτιζόμαστε με ολόκληρη τη γη. Το μετερίζι μας, το καρδιοχτύπι μας, η υπόστασή μας δεν είναι η χωρούλα μου στα όριά της,
είναι ολάκερης της γης. Και αυτό μου θυμίζει τον Καζαντζάκη. Αν δεν σωθεί η γη ετούτης, εγώ φταίω. Είναι ευθύνη μου
να σωθεί αυτή η γη. Αυτό ειπώθηκε την εικοστή ογδόη Οκτωβρίου που γιορτάζουμε σήμερα.
Αφήσανε πίσω το εγώ, αφήσανε πίσω το όστρακο και ταυτίστηκαν με το πνεύμα του φωτός που βρίσκεται εγγεγραμμένο πυρηνικά, σημασιολογικά, γραμματικά
στο όνομά τους. Υπήρξαν Έλληνες, εν ενεργεία Έλληνες. Έλλην δεν εστί μόνο ένας πόρος κάπου στα έγκατα του DNA που κοιμάται. Έλλην εστί μία υπαρξιακή,
πολιτιστική και πνευματική κατάκτηση κάθε ανθρώπου ξεχωριστά, κάθε όντος, αλλά και της κοινωνίας μας στο σύνολό της. Οι πρόγονοί μας, είτε στην αρχαιότητα είτε το '40, εξέφρασαν μία γενναιότητα, μία ανδρεία σε
συλλογικό επίπεδο, γιατί ως κοινωνία είπανε όχι, ως πολίτευμα είπανε όχι στη σκλαβιά. Αυτό συνέβη επειδή μέσα στην ψυχή τους, μας λέει ο Πλάτωνας,
είχαν αναπτύξει συλλογικά, ατομικά και συλλογικά συνάμα, την αρετή της ανδρείας στην ψυχή τους. Ήτανε παλικάρια, παλικάρια στην καθημερινότητά τους και γι' αυτό το λόγο κατάφεραν
αυτή την παλικαροσύνη, αν μου επιτρέπετε, να την εκδηλώσουν και μακροσκοπικά.
