د پاکستان د لارو بندېدو اغېز پر کندهاري بزګرانو او سوداګرو

زه ده، ده، ده، د شپږو کالوم چې ما دا کار وبخاوه.

په پاکستان ته ما نا په کرېټو کې اروه. د شپږو کالوم تر وسه پورې چې پاکستان مو سره یوه ځله، یو دولت له نکی.

چې هر ځای ته ولاړ شی، که چین ته ولاړ شی، که هر ځای ته ولاړ شی، مو سره ګاته نکی.

اگر ټوله مصرف کړي دي، اگر ټوله مصرف کړي دي، او هر څه معلوم دي چې زموږ د اوس دي، یواې پلاني ځای لارې لاسوبې یوه ځله مو سره نکی.

زموږ ګاته پر پاکستان چې پاکستان ته مونږ مال ورسیږي، بس مو سره ګاته کې.

وې، وې، با نورو هیوادونو ته ګاته نکی. نورو هیوادونو، اگر مصرف، مصرف، مصرف یې دي.

اگر په مصرف کېږي. دا درې څلور کاله کېږي، مونږ پر خلوک خرڅه وي چې د پاکستان لارې بندې بندې کړې، مونږ کار خراب کړي.

مونږ بزګر خوران په أریان کې، زمونږ دغه چې فازاب دي خوره کوي، چې هغه مرنه نور جوړوي، هغه کوڅور کوي، هغه اړول کوي، هغه بزګر چې هغه ولاکه جوړوي.

نو چې پاکستان دي، زموږ کار، مو سره، مو سره ګاته بس پر پاکستان ده.

زموږ باور چې پاکستان لارې لۍ، مو سره ګاته کې.

مو سره یو دولت ګاته نکی. خو دغه اسلات هم کله کله، خو موضوع دا رکم وه چې زموږ اسلات به ورسي، د له پاکستان به نکی بانه جوړ کړي او دوه ټاکه بیو کې دروازې به بندې کړي، مګر دغه د اسلات چې بیام پاښته، زموږ افغانستان ته بیه راوړل.

دا، دا معلومه چې داسې نه بندي دله. زه ګوره دا یم، زه د شپږو کالوم اوس اتو یاو کالوم.

ما دا کار وبخاوه. پنځه ورځ به بندې کړې، بیرته به یې لاسوه. بیرته به یې لاسوه.

هغه مو راې لاسوه، مونږ یې به مو یې لاسوه.

داسې یو مخیز زموږ لارې چې بندې کړې، مونږ مالونه ګرد زموږ کې ورکېږي.

سوداګران په خورا کې پر خلوک خرڅی، رانیوړي، بختیا، انار رانیوړي، خوران تاوان څواړه.

چې لارې پر بندې کېږي. په یخ چالوي کېښته شوې، په جالوي کېښته شوې، په کرېټوي کېښته شوې، بیرته پره ویستل.

بازارونه خراب کړي. دا یې خوند، دا، دا ګونه مال خوند له تا نه ويځي.

دلته په، په لکو لکو تنونه انار په دی افغانستان کې څا.

په لکو لکو په دی کندهار کې څا. یواځې دا ارغنداب نه دی.

په ګرد افغانستان کې دغه انار نه شته لکه په کندهار کې.

دا کندهار یلمن، دا ګرد انار لري، دا اوغه د زابل په ولایت کې، ارغنداب ته وايي، په دا ګرد متیکو کې دا اناران څا.

دغه میوه چې مو سره راشي، زموږ مال ونه ويځي.

نو پر موږ باندې به رځي، زموږ معلومه onder دغه لارزان نکیږي.

به رځي خلک هغه خوري. سردي اوس په خلاصو، به رځي خلک هغه میوه رانیسي.

زموږ یې نه رانیسي نو. به رځي ګرد مو خو یو شی خوند نکی نو.

مالتا رالنه، کیلا رالنه، نو چې اوه هغه بند شي، دام به بند شي، یواځې هغه بند شي، پر مخ بیا زموږ مالونه دلته کېږي.

او بیا، بیا چې اوس په ټټه دغه پاکستان بندې کړې، پر موږ باندې د ایران پر ټټه په څو کېږي.

ته په خپله يي لیدلي، په څو کېږي. رومیان په څو، چاریاق په یو سل او شل افغاني، کیلو په یو سل او شل افغاني.

نو ښه دغه ته ګرد حساب لره مو وره. زما رومیان چې وره کېږي، بس ته کڅونه، دوه مانه کڅونه.

یعنی څو کیلو راځي، دوه مانه. نه کیلو راځي.

نه کیلو، نه کیلو راځي. دا نه کیلو رومیان زموږ یې په شل افغاني.

نه کیلو رومیان په شل افغاني، دغه چاریاق په یو سل او شل افغاني پر مو کېږي.

نو دا مو سره څه ګاته کېږي ایران، څه ګاته مو سره کړي.

او دغه ګوره چې یوه خوند خړکوي شو، پر روز کال کې شو.

خوند ورکوي د په جده. نو وره ورسیدل بیرته راويستل.

چې راويستل، په نکی ولاړه. پېسې نه دي جوړ کړي.

پر روز کې تا ناري لیدي؟ بازار ګرد په مالتو دا کوی، یا په دغه چې شې ورته وايي.

په کیلو دا کوی. اوس د پاکستان یو درزین کیلو پر موږ کې په سل او شل افغاني.

نو دغه موږ انارې راځي، د موږ کې ولاړ، زموږ ګرنګي چې د موږ کې راولاړ، زموږ انګور، زموږ د انګور والا باغونه، یوه در به در اخله، بشکلې ولاکې دي، پر خلوک خرڅوي.

نو زموږ سره وایي پاکستان دغه نه ظالم کړي.

هر څوک چې کړي، هغه ظالم دی. هر څوک چې زموږ سره دغه ظالم کړي، دا په ظالمان کې مو حسابوي.