خودباوری و حل مشکلات استان‌ها بدون اتکا به رهبران منطقه

من وقتی میرم این کشورهای منطقه با سیصد، چهارصد هزار نفر با دو، سه میلیون نفر رئیس داره، امیر داره، نمی‌دونم چی چی داره.

کلی از این دنگ و فنگ‌ها دارن. ما با چهل-- نود میلیون نفر جمعیت مثلاً منم که می‌تونم فکر کنم، هر کدوم شما می‌تونید امیر همون باشید، نمی‌دونم وزیر خزانه‌داری باشید.

ما برای اینکه مشکلمونو حل کنیم باید به اونا که می‌کوتاه بیاییم که آقا تو مشکل ما رو حل کن.

چرا ما نمی‌تونیم خودمون به این باور برسیم که ما از اونا کمتر نیستیم؟

هیچ‌کدوم شما از هیچ‌کدوم اون‌های دیگه کمتر-- اصلاً کی گفته اون مثلاً امیره، شماها و ماها امیر نیستیم؟

در نتیجه این رو اگر باور رو درست کنیم، اونوقت راه رو هم پیدا می‌کنیم، مشکلمونو حل-- هر استانی می‌تونه مشکل خودشو حل کنه.