İslam'da İstiğfarın Önemi ve Seyyidü'l-İstiğfar Duası

Bu yüzden kişi kendinde bir eksiklik görürse, ister sağlığında ister malında veya başka bir durumunda olsun, istiğfara devam etmeli ve çokça istiğfar etmelidir.

Allah’tan bağışlanma dilerim, Allah’tan bağışlanma dilerim, ya da başka istiğfar ifadeleriyle.

Çünkü istiğfarın pek çok ifadesi vardır.

Bunların en eksiksizi ve en yücesi, Peygamber’in “istiğfarların efendisi” diye nitelediğidir.

İstiğfarların efendisi şudur: “Allah’ım, de ki: Sen benim Rabbimsin, Senden başka ilah yoktur.

Beni yarattın ve ben Senin kulunum. Gücüm yettiğince Sana verdiğim söz ve ahit üzereyim.

Bana verdiğin nimetleri kabul eder, günahımı da itiraf ederim.

Beni bağışla, çünkü günahları Senden başka bağışlayacak yoktur.”

Kim bunu akşamleyin söyler ve sabah olmadan ölürse, fıtrat üzere ölmüş olur.

Kim de bunu sabahleyin söyler ve akşam olmadan ölürse, fıtrat üzere ölmüş olur.

Bu yüzden bu istiğfar, sabah ve akşam zikirleri arasında sayılmıştır.

Bu, gece yapılan amelleri istiğfarla sonlandırmak ve gündüz yapılan amelleri istiğfarla bitirmek, amellerin sonunda çokça istiğfar etmektir.

Hatta bu konuda şaşırtıcı bir incelik vardır, Peygamberimizin çokça istiğfar ettiğine işaret ettim, sallallahu aleyhi ve sellem.

Meclislerinde, işlerinin sonunda ve meclislerinin sonunda, Bir meclisten kalkarken mutlaka istiğfar ederdi.

Salih amellerin sonunda istiğfar etmenin yeri gerçekten çok büyüktür.

Aziz Peygamberimizin hayatını, sallallahu aleyhi ve sellem, vakitlerinde ve meclislerinde düşündüğünüzde, Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem’in çokça istiğfar ettiğini görürsünüz.

Ebû Hüreyre radıyallahu anh ve ardında şöyle dedi: Allah’tan bağışlanma dileyip tövbe ettiğini söyleme konusunda Allah’ın Elçisi’nden daha ileri giden kimse görmedim.

Sallallahu aleyhi ve sellem. Oysa Allah, aleyhissalatu vesselam, onun önceki ve sonraki günahlarını bağışlamıştı.

Allah senin de önceki ve sonraki günahlarını bağışlasın diye.

Allah onu bağışlamıştı, aleyhissalatu vesselam.

Buna rağmen istiğfara devam ederdi. Sahih hadislerde onun, aleyhissalatu vesselam, şöyle dediği aktarılır: Allah’tan bağışlanma diler ve O’na tövbe ederim.

Çünkü ben Allah’tan bağışlanma diler ve O’na tövbe ederim, günde yüzden fazla kez ya da yetmişten fazla kez.

Abdullah bin Ömer radıyallahu anhümâ şöyle der: Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem için sayardık.

Tek bir mecliste Rabbim, beni bağışla ve tövbemi kabul et.

Şüphesiz Sen çok bağışlayansın, merhametlisin.

Yüz kez. Müslümanın hayatında istiğfarın yeri gerçekten çok büyüktür.

Kul, istiğfara devam etmeli ve onu sıkça etmelidir.

Çünkü istiğfar hayata bereket getirir iyilikleri celbeder, kötülükleri ve belaları uzaklaştırır.

Kulun kusurlarını ve eksiklerini kapatır.

İtaatlerdeki eksikleri telafi eder. Ayrıca çok büyük meyveleri vardır.

Bunlardan biri azaptan güvende olmaktır.

Nitekim Yüce Allah şöyle buyurmuştur: “Sen aralarındayken Allah onlara azap edecek değildir.

Onlar bağışlanma dilerken de Allah onlara azap edecek değildir.”

İbn Abbas (Allah ikisinden de razı olsun) şöyle dedi: “İki güvence vardı, iki güvence vardı.

Biri gitti, diğeri kaldı. “Peygamber, Allah'ın selâmı üzerine olsun, aralarındaydı.

O gitti, istiğfar kaldı. İstiğfar bir güvencedir.

“Onlar bağışlanma dilerken Allah onlara azap edecek değildir.”

Azaptan güvencedir. Azaptan gelenlerden de…

“Kim bir kötülük işler ya da kendine zulmeder sonra Allah'tan bağışlanma dilerse, Allah'ı çok bağışlayıcı ve merhametli bulur.”

Şu şaşırtıcı inceliğe dikkat edin ve Sahih-i Buhârî'de…

Müminlerin annesi Aişe (Allah ondan razı olsun) şöyle diyor: Resûlullah'ı (Allah'ın salât ve selâmı üzerine olsun) duydum, vefat etmeden önce başı göğsümdeydi, yani vefatına yakın bir zamanda, şöyle diyordu: Allah'ım, beni bağışla,

bana merhamet et ve beni Yüce Dost'a kavuştur.

Ardından hemen vefat etti. Aleyhissalâtü vesselâm'ın son sözlerinden biri şuydu: Allah'ım, beni bağışla, bana merhamet et ve beni Yüce Dost'a kavuştur.

İbadetlerini istiğfarla bitirirdi, meclislerini istiğfarla bitirirdi, sonra itaat ve ibadetle dolu tüm hayatını istiğfarla noktaladı, Aleyhissalâtü vesselâm, bütün hayatını istiğfarla noktaladı, Allah'ım, beni bağışla, bana merhamet et ve beni Yüce Dost'a kavuştur.

Bununla ilgili bir başka ince nokta da şudur: Kul, yaptığı amellerin hâli üzere son bulur.

Çok istiğfar edenin hayatı da istiğfarla sona erer.

Çünkü son, kulun ameline göredir. Bu yüzden kişi, güzel bir son için amelini salih kılmaya gayret eder.

Kişi, güzel bir son için amelini salih kılmaya gayret eder.

Amellerde ihsanı ve Allah Teâlâ'ya güzelce yakınlaşmayı gözetir.

İstiğfar makamıyla ilgili olarak da... Namazın farzı ve nafilesiyle ilgili bir not var.

Namaz dinin direğidir ve iki şehadetten sonra en büyük rükünüdür.

Namazın istiğfarda şaşırtıcı bir yeri vardır.

İstiğfar, namaz kılan kişiye namazın her hâlinde eşlik eder.

Başından sonuna kadar. Çünkü namazın kendisi, bağışlanmanın büyük kapılarından biridir.

Resûlullah’ın, Allah’ın salât ve selâmı üzerine olsun, şöyle dediğini düşünün: “Sizden birinin kapısının önünde bir nehir olsa, günde beş kez o nehirde yıkansa, üzerinde hiç kir kalır mı?”

Her gün beş kez suya girip yıkanır, vücudunu beş kez yıkarsa, üzerinde hiç kir kalır mı?

“Hayır,” dediler. O da şöyle dedi: “Beş vakit namaz da böyledir, günahları siler ve kişiyi günahlardan arındırır.”

Bu yüzden şeriat, istiğfarı teşvik etmiş ve onu çokça yapmayı emretmiştir.

Öyle ki Allah onlardan razı olsun, selef âlimleri insanların sorunlarını ve yaşadıkları sıkıntıları ya da durumları, onlara istiğfar etmelerini tavsiye ederek ele alırlardı.

Çünkü istiğfar kullara büyük hayırlar getirir ve hayatlarına bol bereket katar.

“Rabbinizden bağışlanma dileyin. Şüphesiz O, çok bağışlayandır.

Üzerinize gökten bol bol yağmur gönderir.

Size mallar ve oğullar verir.” Size bahçeler verir, size ırmaklar verir.

Bunların hepsi istiğfarın meyveleridir. Bunların hepsi istiğfarın meyveleridir.

Bir adam Hasan-ı Basrî'ye, Allah ona rahmet etsin, bahçesindeki kuraklıktan şikâyet ederek geldi.

Ona, “Allah'tan bağışlanma dile,” dedi.

Bir başkası da çocuk sahibi olamamaktan şikâyet ederek geldi, ona da, “Allah'tan bağışlanma dile,” dedi.

Bir başkası da yoksulluk ve geçim derdiyle geldi, ona, “Allah'tan bağışlanma dile,” dedi.

Bunun üzerine yanında oturanlardan biri ona sordu: “Gelene ‘Allah'tan af dile’ dedin.”

Şöyle dedi: “Allah buyuruyor ki: ‘Rabbinizden bağışlanma dileyin.

Çünkü O çok bağışlayıcıdır. Üzerinize bol bol yağmur gönderir, mallar ve oğullarla size destek olur, size bahçeler verir, size ırmaklar verir.’

Bunların hepsi meyvedir.”