د افغانانو او پاکستان اړیکې: تاوتریخوالی او څلوېښت کلنه مېلمه پالنه

سره اوور په کښې چا ورته دی؟ لر او بر او زه په، زه پاکستانی یم.

زه پاکستانی یم، ته کابلۍ. ها؟ په تا کې او په ما کې د همغې اسمان پرخت دی.

ته شل لوړۍ په خاندک کې روان یې، ما ته یې کې، اوړک تا په ما ګران کړ او کاوه چې یې په ځوټ کې او ګړۍ ولوا کې.

تا دا کار دی، کابل کې د ما ته چا وکړه؟ ها؟ ها؟

دې کابلېانو ونه کړه؟ ها؟ تا په جماعت کې نه را، زه په جماعت کې زما سیندګیرۍ شهیدان کې، زما ماشومان شهیدان کې او زه به در ته ناژمه ور شه چې په کابل کې مې د لسو ووهول. ها؟

څو مې در له ووهول؟ ها؟ څو مې در له ووهول؟

او بیا وایي دا غواړی واړه کچلیان دي. خبره زما واوره.

یوه، چې کابلۍ سره یې، دې چېرته نه شي پلي دی.

د دې وجه دا ده، څلویښت کاله دې مونږ وساتل که نه؟ ها؟

څو وایې وساتل که نه؟ چې څلویښت کاله ته یو خپل بچی وساتې، د ته ما ته ووایې او په تا پسې را وګرځي، دغه بچی ستا دشمن نه دی، وروره؟ ها؟

دې چې دا کابلېانو، ما ته یاد شي، ما ته یاد شي چې دې د ځان سره یو چرګه په طرف کې را ولېوه.

یو چرګه، یو چرګه. او اوس وروره دا کورونو، د حرباو، د کرباو روپو مالکانان دي.