گفت‌وگو درباره سیاست ترکیه و برادری با تبریز

ترکیه، یعنی. ترک‌تبار. از ترکیه اصلاً خوشمان نمی‌آید.

چرا، داداش؟ سیاستمدارها از پشت به ما خنجر می‌زنند.

داداش، ما از یک ملتیم دیگر. خونمان یکی است.

سیاستمدارهای ترکیه. داداش، من را با سیاستمدارها چه کار؟ تو برادر بزرگم هستی، برادرم هستی.

همین‌طور است. جوری گفتی که انگار از ترک‌ها خوشمان نمی‌آید.

چند میلیون ترک اینجا زندگی می‌کنند. داداش، من را با سیاست چه کار؟

تبریز برادر من است، عزیز جانم است. من هم در دانشگاه حاجت‌تپه درس خواندم.

می‌گوییم شیرینی بخوریم، شیرین حرف بزنیم.

مگر اصلاً نداریم؟ من، تو خواهی خورد، خیلی هم خواهی خورد.

هیچی نیست داداش. هیچی. تو برادر منی. بفرما داداش، نوش جان، برادر عزیزم.

بگیر داداش، این‌طوری. ممنونم.

هیچ‌کس نمی‌تواند برادری‌مان را به هم بزند، داداش.

نه بابا. اصلاً. اینجا سی‌وپنج، چهل میلیون ترک زندگی می‌کنند.

به‌هیچ‌وجه، فقط چون دو سه نفر یک حرف چرند و پرند زده‌اند.

بی‌دلیل اعصابم را خرد کرد. یعنی شهری به این زیبایی، در منطقه‌ای به این زیبایی.

بی‌خیال، بیا صبحانه‌مان را بخوریم و ادامه بدهیم.

داداش، همه آنجا به او اعتراض کردند. که چرا این حرف را زدی.

مردم فوراً واکنش نشان دادند. چون ما اینجا واقعاً ترک‌ها را خیلی دوست داریم.

داداش، ما هم‌نژادیم. دیگر از این بالاتر نمی‌شود.

بیا داداش، یک لقمه دیگر بخوریم و برویم. بیا، نوش جان.